Heel even…….heel even zie ik het kleine meisje met de rode krullen. Een mooi jurkje aan, een strik in het onstuimige haar. Op haar mollige beentjes rent ze door het huis en ik hoor haar terwijl ze naar buiten rent en buitelt op het gras, gierend van de lach. De zon beroerd haar rode krullen […]

Een paar weken geleden kreeg ik een lange mail van hem. Een mail vol verdriet en wanhoop, maar ook vol liefde. Hij vertelt over zijn vrouw die hij twintig jaar geleden heeft ontmoet tijdens een concert. Het was de mooiste dag van zijn leven schrijft hij, betovert door haar verschijning viel hij als een blok

Boos is ze. En moe. En verdrietig. En teleurgesteld. “En misschien nog wel veel meer, maar ik ben het gewoon even kwijt.” Voor me zit Adrianne, 38 jaar en midden in de behandeling met chemotherapie. Dat wil zeggen, het was de bedoeling dat ze chemotherapie zou krijgen maar na vijf kuren wil haar lichaam niet

Ze kijkt naar de poppetjes die op de tafel staan en dan volgt er een diepe zucht. Ze pakt één van de poppetjes op en geeft aan dat die haar moeder mag vertegenwoordigen. Een ander poppetje representeert haar vader en ze pakt een kleiner poppetje voor zichzelf*. Ze zet vader en moeder met de rug

Ze ratelt aan één stuk door en zelfs ik, die toch al heel wat mensen heeft gecoacht, moet moeite doen om haar bij te houden en echt te luisteren. “Als ik op sta, sta ik er al bij stil: is dit een goede of is dit een slechte dag, kan ik mijn afspraken door laten