Het verhaal van Adrianne

Boos is ze. En moe. En verdrietig. En teleurgesteld. “En misschien nog wel veel meer, maar ik ben het gewoon even kwijt.” Voor me zit Adrianne, 38 jaar en midden in de behandeling met chemotherapie. Dat wil zeggen, het was de bedoeling dat ze chemotherapie zou krijgen maar na vijf kuren wil haar lichaam niet meer mee werken en wordt de kuur keer op keer uitgesteld.

“Voor iedere kuur wordt er bloed afgenomen en iedere keer heb ik hoop dat het nu wel goed zal zijn, want het gaat prima met me. Toch ben ik enorm teleurgesteld als het weer niet goed is, alsof mijn lijf faalt, alsof ik heb gefaald.” Ze kijkt erbij alsof ze net straf heeft gekregen. Wanneer ik haar vraag wat ze precies in haar lijf voelt blijft het lang stil en het lijkt alsof ze mijn vraag niet helemaal begrijpt. Na een tijdje zegt ze dat ze daar helemaal niet bij kan komen, dat gevoel, het blijft vooral in haar hoofd malen. “Eigenlijk ben ik de hele tijd in gesprek met mezelf en hoor ik steeds een stemmetje wat zegt: zie je wel, jij kan dit niet, je bent niet sterk, je moet beter naar jezelf luisteren, je moet meer bewegen, je eet niet gezond, je doet veel te paniekerig, zo word je niet beter, zie je wel dat je zo doodgaat…..”

“Best een gemeen stemmetje die het jou niet echt gemakkelijk maakt.” Ze knikt maar krijgt het gewoon niet stil. We praten er een tijdje over en het wordt duidelijk dat Adrianne vooral antwoorden probeert te vinden, ze wil weten waarom haar lijf niet meewerkt, wil alles kunnen analyseren, maar in haar hoofd wordt het een steeds grotere brij. Tel daar nog waarden en normen bij op, aannames en overtuigingen en een heel familiesysteem, want Adrianne heeft van huis uit geleerd om niet te piepen.

“Als ik vroeger verdrietig was dan zei mijn moeder dat ik niet moest huilen want ik was toch een sterke meid. We zijn echt liefdevol opgevoed hoor, maar er was niet veel ruimte om je emoties te tonen.” Ik vraag nog een keer wat er in haar lijf gebeurt op zo’n moment en ik zie het nu ter plekke gebeuren: haar rug kromt een beetje en ze kijkt me niet meer aan, ze wordt klein en schuift daarbij haar stoel een klein stukje naar achter, weg van haar gevoel. Haar lichaam lijkt uit te gaan, komt tot stilstand en er lekt ter plekke energie.

Samen doen we in alle veiligheid een oefening om weer te voelen, toe te laten wat al jaren in het hoofd ronddraaide. Het is enorm intens maar prachtig om een transformatie te zien bij Adrianne. Het is een kleine stap vooruit in plaats van stilstaan en achteruit schuiven.

Ons lichaam is ontzettend eerlijk maar we vinden het moeilijk om ‘niet te weten’, iets niet te begrijpen. Om op dat moment in ons lijf te blijven en de emotie te voelen, zeker als je niet hebt geleerd om echt te mogen voelen, hoe goed bedoelt de opvoeding ook was. Ons lichaam slaat deze gewaarwording op, zowel bij mooie als minder fijne emoties en veelal gebruiken we de opgeslagen gewaarwording wanneer de emoties die naar boven komen hetzelfde lijken als uit je kinderjaren. Net als Adrianne als kind leerde niet te voelen, zich klein te maken en wegkruipen om vervolgens nog harder haar best te gaan doen. Ze werd beloond als ze zich sterk toonde en voelde zich er heerlijk bij. Deze manier van reageren werd (onbewust) geprogrammeerd.

De oplossing is weer luisteren naar je lichaam. Het makkelijkste is dit te doen op een moment dat het goed met je gaat. Stel je bent blij, waar voel je dat dan? Bolt je borstkas op, gaat je kin iets omhoog, voel je warmte in je hart? Op die manier leer je weer de gewaarwording onder je emotie te herkennen. Wanneer je merkt dat je hier steeds beter in wordt kan je het ook toepassen bij onprettige gevoelens. Daarna volgt eerlijk leren luisteren naar je lijf en te aanvaarden dat alles wat je voelt en denkt oké is. Mag het er echt helemaal zijn of ga je toch naar je hoofd om het te analyseren, het antwoord daar te zoeken? Vaak vinden we dat ontzettend spannend en hebben we het idee dat als je er goed over hebt nagedacht, het hebt onderzocht, dat het gevoel dan weg is, maar niets is minder waar.

Het is belangrijk om dit toe te laten in het hier en nu en met volle aandacht voor je ademhaling. Je bent geen kind meer maar volwassen. Je mag nieuwe stappen maken die beter voelen, maar maak de stapjes klein. Er niet van weglopen of loslaten, maar toelaten wat er is. Wanneer je merkt dat je gevoelens er niet volledig mogen zijn wat heb je dan nog te doen? Wanneer je blij bent mag de hele wereld het weten, mag het ‘uit je lijf’, maar bij verdriet, boosheid, angst of teleurstelling potten we het op, gaan analyseren in ons hoofd en daardoor lopen we uiteindelijk leeg qua energie.

Heb je lijf lief, niet wachten tot de behandeling klaar is maar juist nu: luisteren naar je lijf, wat geeft het aan, wat wil het je vertellen?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *