Het verhaal van Lenneke en Marieke

Een paar weken geleden kreeg ik een mailtje van Lenneke. Ze heeft mijn boek besteld, maar op de site doet de knop ‘vrienden en familie’ het niet en dit wil haar zus zo graag lezen. Zij zoekt namelijk tips hoe ze het beste met mijn ziekte om kan gaan, schrijft Lenneke.

Ik mail Lenneke terug om haar te bedanken(de knop op de website doet het inmiddels weer) maar werd vooral getriggerd door haar vraag: haar zus zocht tips hoe ze het beste met de ziekte van Lenneke om kon gaan. Ze stemden samen in met een interview en zo zaten we op een zaterdagochtend te kletsen via een groepsgesprek in Whatsapp.

Ze zitten samen in de keuken, Marieke hoogzwanger, Lenneke met een hoofddoekje omdat ze midden in de chemo zit. Lenneke vertelt dat ze tijdens het gesprek met de arts flauwviel van de schrik en daarna ging alles langs haar heen, 43 jaar, kanker…..Haar zus Marieke (40) was op dat moment op vakantie met haar gezin en de ouders van Marieke en Lenneke. Na het gesprek met de arts belt Lenneke meteen naar Marieke.

Marieke: “Niets was op dat moment nog belangrijk, ik wilde alleen maar naar haar toe, had 1000 vragen: gaat ze dit overleven, zal ze veel pijn hebben, hoe ziek gaat ze worden, welke behandelingen moet ze ondergaan, hoe kan ik er voor haar zijn….”

Tijdens dit gesprek zie ik een prachtige band tussen twee zussen, ze kijken elkaar regelmatig in de ogen, vullen elkaar aan in de zinnen, luisteren. Ze durven elkaar alles te zeggen maar ook te zwijgen. Samen hebben ze al heel veel mee gemaakt en Lenneke is eigenlijk best dankbaar dat dit haar nu overkomt. “Nu zie ik pas écht dat er veel mensen zijn die om me geven. Ik vond dat moeilijk om te zien in het verleden, kende veel angst, maar ook toen was Marieke er voor mij.”

Er is gelukkig ook veel humor, er wordt gelachen. Bijvoorbeeld om de kaart die Marieke stuurde met de tekst: ‘Hey you are too sexy for hair anyway’ vlak voordat Lenneke haar mooie bos verloor. Marieke was erbij toen Lenneke het haar afschoor en ik vraag hoe dat voor Marieke was.

“Ik vond het heel moeilijk om te zien maar Lenneke was zo sterk dat ik mijn eigen tranen heb weggeslikt.” Ik zie dat het haar nog steeds raakt en dat ze opnieuw haar emoties probeert te verbergen. “Ja en dat vind ik dus niet goed hé!” zegt Lenneke. “Ze hoeft zich voor mij niet groot te houden.”

Vaak zie ik bij familie en vrienden dat zij hun emoties ‘afpassen’ op de emoties van degene die ziek is. Je kunt natuurlijk niet meer verdriet hebben dan de patiënt of laten zien dat het je meer raakt, alsof de weegschaal niet door mag slaan. Dus hou je je sterk, ben je er voor de ander en parkeer je je eigen emoties.

Dan wordt er hard gelachen. “Nou sommige mensen laten hun emoties helemaal los hoor, ons moeder begrijpt er namelijk helemaal niks van!” Toen Marieke en haar ouders of vakantie waren, wilde Lenneke dat ze niets tegen anderen zouden zeggen omdat het nog niet allemaal zeker was. Toch belde moeder een uur later met de buurvrouw om te praten. Hoe erg het toch was dat haar dochter nu kanker had. Maar ook naar Lenneke toe verloopt het stroef. Er is weinig contact en moeder sluit zich af, te druk met haar eigen emoties vindt Lenneke. Lenneke heeft niet het gevoel dat haar moeder er voor haar is en het botst dan ook regelmatig. “Het is net of zij het slachtoffer is en niet ik.” Weer die weegschaal van emoties…..

Na dit mooie gesprek moet ik alles even op me in laten werken. Die twee zussen die komen er wel. Dit gesprek gaf inzicht om nog meer te delen. Marieke mag haar ‘struggels’ laten zien, praten over wat het met haar doet. Het hoeft niet op de weegschaal, je zit niet continu in dezelfde emotionele fase wanneer je moet dealen met ‘shit’ en kanker heb je dus duidelijk niet alleen!

En moeder? Blijkbaar is het anders wanneer moeder haar ‘struggels’ wil laten zien. Vaak gaat het hier over verwachtingen. Je verwacht dat je moeder alles op zij zet om er voor jou te zijn, dat ze naar je luistert, haar wijde vleugels uitslaat om je te beschermen, zonder woorden weet waar jij behoefte aan hebt.

Wanneer Lenneke en Marieke hun verwachtingen loslaten mag moeder haar eigen emotionele weg bewandelen. Ze kunnen haar vragen hoe het voor haar is, waar ze tegenaan loopt, wat er zo’n verdriet doet. Soms moet iemand eerst ruimte mogen nemen voor zijn eigen verdriet voordat hij of zij weer ruimte heeft om te geven. En misschien…heel misschien….

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *