Het verhaal van Diane

Ze ratelt aan één stuk door en zelfs ik, die toch al heel wat mensen heeft gecoacht, moet moeite doen om haar bij te houden en echt te luisteren.

“Als ik op sta, sta ik er al bij stil: is dit een goede of is dit een slechte dag, kan ik mijn afspraken door laten gaan of moet ik ze weer afzeggen omdat ik te moe ben? Hoe zullen mensen reageren als ik (weer) afzeg? Moet ik nou wel of niet vertellen dat ik kanker heb gehad? Hoe zie ik eruit, ben ik nog wel aantrekkelijk? Kom ik wel weer aan het werk en wat als dat niet meer fulltime is? Kom ik dan nog wel rond? Ik word er helemaal gek van Jannet!”

Diane is haar zekerheden in het leven kwijt. Ze merkt het dagelijks en durft niet eens verder dan een week te kijken, laat staan een maand of een heel jaar en ik zie het eigenlijk bij iedere patiënt. Zeg je ‘ziek’ dan zeg je in dezelfde zin ook het woord ‘onzekerheid’, en dat geldt voor bijna alles. De ene onzekerheid is 24/7 aanwezig, een andere onzekerheid komt af en toe naar boven. Het maakt je kwetsbaar en voelt soms zelfs als schaamte. Schaamte omdat je niet meer kunt voldoen aan dat plaatje wat je zo graag laat zien: de man of vrouw die er goed uit ziet, werk en thuis kan combineren, tijd heeft voor ouders, vrienden…..

Iedereen is wel eens onzeker maar wanneer we ziek worden of moeten leven met beperkingen liggen die onzekerheden onder een vergrootglas! Als je hier nog nooit mee te maken hebt gehad kan je je ook bijna niet voorstellen hoe dat is, maar het dagelijks leven verandert met een ziekte enorm en ook dat maakt weer onzeker. Super ingewikkeld, een soort vicieuze cirkel!

“Ik voel me gewoon niet meer compleet, zowel geestelijk als lichamelijk en ik blijf daar maar tegen vechten als een soort hamster in een rad, steeds maar weer rondjes rennen” vertelt Diane. “Op een goede dag voel ik me heerlijk en kan ik heus wel genieten van dat figuurlijke zonnetje wat in mij schijnt, maar dat stemmetje in mijn achterhoofd laat me al weten dat er deze week ook weer een slechte dag volgt. Het is net als het weer, het kan zo omslaan, ineens uit het niks, zelfs op die ogenschijnlijk goede dag.”

“Wat zou het toch lekker zijn als er een soort ‘ziekte-buienradar’ bestond die je van tevoren liet weten dat je rekening moet houden met een ‘slecht moment op komst’ zodat je op tijd je plannen kan aanpassen, kunt incasseren en accepteren” zeg ik. Ze knikt en denkt er even over na. “Tja, klinkt aan de ene kant wel lekker, maar eigenlijk ook wel saai, dan moet je alles berekenend doen en is er geen ruimte meer voor spontane dingen, toch?”

We mijmeren samen even verder en dan vraag ik haar wat haar zekerheden zijn. Er volgt een opsomming in hetzelfde tempo als waar ze mee startte. Ze is klaar met de behandeling, heeft het overleefd en mag iedere dag op staan, ze heeft een dak boven haar hoofd, een fijne vent, kinderen die het goed doen op school, de klachten van neuropathie nemen steeds meer af, de natuur waar ze zo van genieten kan…..en dan is ze abrupt stil….

“Ik ben de hele tijd in gevecht met de dingen die niet zeker zijn in plaats van te kijken naar mijn zekerheden” zegt ze dan. Dan moet ze lachen. “Als ik van mijn onzekerheden nou een zekerheid maak dan wordt het al een stuk makkelijker om het te accepteren. Het is gewoon zeker dat ik af en toe slechte momenten zal hebben, me even niet mooi voel en zo……jemig, wat maakt een mens het zich af en toe toch moeilijk!”

We lachen er samen hartelijk om, proosten met de koffie en genieten van het figuurlijke zonnetje dat soms achter de donkere wolken tevoorschijn komt.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *