Het verhaal van Wendy

Ze kijkt me geschokt aan….chemo? Daar had ze helemaal geen rekening meer mee gehouden. Wendy weet even niets te zeggen. Het lijkt alsof we dit onderwerp nooit hebben besproken, maar toch is dat niet zo. Ze heeft het onderwerp in haar hoofd gewoon geparkeerd, een zwarte auto, tussen een heleboel andere zwarte auto’s.

Tijdens onze eerste ontmoeting op de mammapoli vraagt ze me of ik de operatie doe, zoveel vertrouwen heeft ze blijkbaar in me, maar dan moet ik lachen….ik neem veel taken van de arts over, maar niet de operatie. De tumor in haar borst is groot, maar kan er makkelijk uit dus we besluiten samen met de chirurg om eerst te opereren. Na de operatie blijkt er een micrometastase (uitzaaiing) in haar oksel te zitten en de tumor heeft een snelle delingsgraad, wat betekent dat hij agressief is. Alle reden om alles uit de kast te halen om haar weer beter te maken.

We hebben vanaf het eerste moment een klik, zijn even oud. Ze komt meestal samen met haar partner, is vrij nuchter en wil vooral doorgaan en er niet te veel bij stilstaan. Haar werk bij een boekhandel en haar eigen schoonheidssalon wil ze zo lang mogelijk aanhouden, het geeft haar afleiding en minder tijd om over alle shit na te denken. Het valt me op dat ze bij alles vanuit de derde persoon praat, en als ik dit aankaart herkent ze het wel, het is haar manier om het nog niet echt binnen te laten komen.

Ze zal eerst bestraald gaan worden op haar borst en oksel en daarna komt de chemotherapie. Er wordt een afspraak geregeld bij de radiotherapeut en de oncoloog. Een paar dagen na het gesprek met de oncoloog belt ze me. Ze voelt zoveel weerstand tegen de behandeling met chemotherapie. De oncoloog heeft alles goed uitgelegd, de noodzaak ziet ze wel in maar het voelt niet goed. Ze vind het moeilijk onder woorden te brengen waar de weerstand tegen is. Het is niet perse angst om kaal te worden maar het voelt voor haar zo groot en zal zoveel invloed hebben op haar dagelijks leven en juist dat ‘gewone’ houdt haar op de been.

Ik weet dat overtuigen haar niet zal helpen dus vraag haar wat ze nodig heeft om de knoop door te kunnen hakken en dan komt het hoge woord eruit. Ze wil een second opinion in het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis, maar vind het moeilijk om te vragen, bang om mij teleur te stellen. Ik ben blij dat ze het zegt en nee, ze stelt me niet teleur. Een second opinion is er niet voor niets. Het helpt om iemand met een frisse blik naar jouw situatie te laten kijken en het kan een bevestiging zijn van opties en helpen een keuze te maken. Gelukkig kan ze snel terecht. Het advies blijft hetzelfde.

Ze vraagt me of ik op de eerste chemo dag even bij haar langs wil gaan op de kurenkamer. Eigenlijk mag het niet vanwege corona, maar ik besluit een aantal van mijn boeken op de kurenkamer te brengen als inkijkexemplaar zodat we elkaar toch even kort kunnen zien. Het geeft haar vertrouwen, ik ben er als ze me nodig heeft ook al kan ze het heel goed zelf. Een blik, een bemoedigend woord kunnen net dat verschil maken.

Terwijl ze nog midden in de chemo zit maakt ze weer een afspraak met me. Ze ziet bleek en draagt een speciaal mutsje omdat ze kaal geworden is. Ondanks al haar goede voornemens en nuchtere kijk op dingen is ze het zat en voelt weer die enorme weerstand in zichzelf tegen de chemo. Ze wil stoppen en vraagt eigenlijk mijn goedkeuring, een soort van second opinion ter bevestiging dat het oké is.

Niemand wil ziek zijn en al helemaal niet ziek gemaakt worden. Vaak gaan we in gevecht, met de ziekte, de behandeling en onszelf. Verlangend naar het ‘oude leven’ waar alles nog gewoon was, zonder al teveel zorgen. Wendy ook. Het is een proces van rouw, jezelf tegen komen, met vallen en opstaan leren van het leven. En Wendy? Met Wendy komt het wel goed…..kleine stapjes……

1 reactie op “Het verhaal van Wendy”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *