Het verhaal van Sandra

Het is koud vandaag. Al handenwrijvend komt ze binnen om ze daarna te warmen aan de cappuccino die ik voor haar neerzet. Ze oogt vermoeid en wanneer ik ernaar vraag klopt het ook. Ze slaapt slecht de laatste tijd, steeds piekerend hoe het nu verder moet.

Een aantal jaar geleden kreeg ze te maken met borstkanker waarvoor ze chemotherapie, het verwijderen van de borst met een reconstructie en anti-hormonale therapie kreeg. De relatie met haar partner was al slecht en tijdens de chemotherapie hebben ze samen besloten er een punt achter te zetten. Niet het makkelijkste moment, maar ze kijkt er toch met een soort tevredenheid op terug. “Als ik de stress van onze slechte relatie er nog bij had moeten doen, dan weet ik niet of ik de behandeling wel had volgehouden” vertelt Sandra me.

De kinderen wonen afwisselend bij hun vader en bij haar. Terwijl de oudste kinderen op school zaten ging de jongste vaak mee tijdens de behandeling. Ze kookte maaltijden vooruit, zorgde dat het huis aan kant was en als het echt niet ging was er een vriendin die in kon springen, al is dat maar twee keer nodig geweest.

“De hele tijd wist ik wel wat me te doen stond, maar nu ben ik het even kwijt….ben ik mezelf kwijt denk ik….” Het lukt Sandra niet om vooruit te denken, plannen te maken en als een kameleon past ze zich dagelijks aan de situatie aan. We praten samen over haar levenslijn, haar biografie en we gaan ver terug. Ze heeft een fijne jeugd gehad, opgegroeid in een doorsnee gezin, één zusje. Een mamma’s kindje want voor haar vader was ze eigenlijk een beetje bang, en om heel eerlijk te zijn is dat nog zo. “Hij kan soms zo hard zijn, dingen tegen me zeggen die me echt pijn doen!” Ik vraag haar wat ze doet als dat gebeurt. Ze moet even nadenken voor ze antwoord geeft en zegt dan “ik klap dicht of ik ga nog harder mijn best doen.” We praten er nog even over door en dan zegt ze: “Dat is toch raar Jannet, dat ik op mijn 40e nog steeds de goedkeuring nodig heb van mijn vader?”

Ik blijf even stil en vraag dan of ze dit patroon herkent in haar leven. Ze begrijpt de vraag goed, neemt even haar tijd. De continue aanpassingen binnen haar relatie, alles om aan dat perfecte plaatje te willen voldoen. Altijd dat ideaalbeeld in haar hoofd van een perfect gezin, liefdevol, mooie slimme kinderen, sociaal, innemend. Geen scheiding, kinderen die er soms de kantjes vanaf lopen, een baan waar ze haar draai niet kan vinden en al helemaal niet een behandeling voor kanker die je vrijwel in je eentje doorloopt! “Jemig, zo lijk ik wel heel erg oppervlakkig, alsof mij dat niet kan overkomen” zegt ze dan.

Toch gaat het daar niet om. Ik leg haar iets uit over de 5 G’s. Een soort stappenplan waarbij je door situaties heen kunt lopen en inzicht krijgt in je denken en handelen. De G’s staan voor: Gebeurtenis – Gedachte – Gevoel – Gedrag – Gevolg.

We lopen er samen stapje voor stapje doorheen en dan ziet ze het patroon. Wat er ook in haar leven gebeurt (gebeurtenis) ze blijft de gedachte vasthouden aan haar ideaalbeeld (voor de goedkeuring van haar vader) waardoor ze niet meer luistert naar haar gevoel en steeds harder haar best gaat doen (gedrag) met als gevolg dat ze niet meer luistert naar haar eigen wensen. Op die manier kan ze inderdaad niet vooruitdenken en plannen maken.

Ik zou willen dat jullie haar konden zien op dat moment: inzicht, eureka, blijdschap, tranen van blijdschap, ze trilt over haar hele lijf en er komt een soort oerkracht in haar los. Ze vergeet even dat er Corona speelt en geeft me een dikke knuffel en ik laat het. “En nu?” zegt ze. Ik moet lachen. “Nu laat je dit eerst een poosje bezinken zodat je jezelf tijd geeft om je er bewust van te worden wanneer je dit (tot nu toe onbewust) toepast, de oplossing komt daarna meestal vanzelf.”

Ze kijkt me nog wat ongelovig aan, maar ik zie een vastberadenheid en energie waar ik als coach blij van wordt.  We maken een nieuwe afspraak en zullen de volgende keer kijken naar haar plannen voor de toekomst maar vooral naar het loslaten van gedachten.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *