Ze kennen elkaar van de buddy bijeenkomsten, Lidewij en Anniek, 29 en 34 jaar. Verbonden door het noodlot: borstkanker. Beide in de bloei van hun leven, beide getrouwd, kleine kindjes en ondertussen carrière makend. Het klikt meteen en binnen een paar minuten zijn ze de hele groep vergeten. Ik zie het gebeuren en het is

De operatie is achter de rug, de beslissing om niet voor de chemo te gaan gemaakt, maar het gaat niet goed met haar. “Aan de ene kant wil ik rust en ervoor weglopen en aan de andere kant mis ik een soort bezieling waardoor ik tot niets kom.” Ze legt het plakje ontbijtkoek naast haar

Op het moment dat ze binnenkomt merk ik aan elke vezel in mijn lijf al dat ze hier niet wil zijn. Ze wil niets te drinken en laat weten na dit gesprek naar haar werk te gaan. Ik vraag haar hoe ze zich voelt. Daar moet ze even over nadenken, voor ze zegt: “Jannet, ik

Een dikke krullenbos komt de kamer uit van de chirurg, met een blik in haar ogen alsof ze het meest toffe concert heeft bijgewoond in jaren. De opluchting straalt van haar gezicht. “Het is weg, het is echt weg, en geen uitzaaiingen in mijn oksel” roept ze luid en duidelijk de wachtkamer in. Voor we

Vorige week liep ik het Klompenpad bij Hattem en daar zag ik een prachtige boom die bestond uit vele stammen en het deed me meteen terugdenken aan een gesprek met Ellen, een patiënte die ik een aantal weken geleden heb ontmoet. Ze is 44, getrouwd, 2 kinderen en een baan als jurist, fulltime. Ogenschijnlijk heeft

Voor me zit een bloedmooie vrouw. Een volle bos haar, volledig ingevlochten in een ingewikkeld patroon, ogen die alles zeggen boven een mondkapje. Naast haar zit Jochem, haar man en een beetje in de hoek zit hun dochter Jasmijn. Ze zit in elkaar gezakt, oortjes is, scrollend op haar telefoon, in haar eigen wereld, veilig.