Het verhaal van Alinda

Het afgelopen half jaar hebben we elkaar op de één of andere manier nooit ontmoet. In die periode heeft ze chemotherapie ondergaan. Wat nog rest zijn de bestralingen en ze zal vijf jaar hormonale therapie gaan krijgen.

Ze komt net bij de chirurg vandaan voor de pathologie uitslagen na de operatie die een week geleden was. Ik zie haar trillende lip maar ze slikt al haar emoties weer in. Er blijkt een uitzaaiing in haar oksel te hebben gezeten die niet weg is gegaan door de chemotherapie. Het maakt haar bang en geeft het gevoel dat ze alles voor niks heeft gedaan.

Omdat ik haar nog niet ken en de tijd heb, laat ik de uitslag nog even voor wat het is en vraag haar naar haar ervaringen van de afgelopen zes maanden. Ze vertelt monotoon, alsof ze een boodschappenlijstje opdreunt, waar ze moest zijn, wie er mee ging, hoe lang het duurde en hoe vaak ze wel niet naar het ziekenhuis moest. Als ik haar vraag hoe ze zich voelde wanneer ze op de kurenkamer was kijkt ze me vreemd aan, overtuigd dat ze dat toch net verteld had.

Ze denkt lang na en vertelt dan: “Ik voelde me schuldig en alleen. Door de corona mocht er een tijdje niemand mee en dan duurde zo’n dag best lang. En ik voelde me schuldig. De andere mensen die chemo kregen waren allemaal veel zieker en daardoor durfde ik eigenlijk niets te vragen van de verpleegkundigen, terwijl ik best behoefte had aan een praatje. Ik mocht niet zeuren van mezelf, want zo zwaar als de andere patiënten had ik het niet.”

De woorden floepen eruit en ze beseft ineens wat ze heeft gezegd. Er rolt een traan over haar wangen. Ik laat het even gebeuren en zeg niets. Haar ogen dwalen af, ze is weer even op de kurenkamer. Het benauwde, drukkende gevoel, de eenzaamheid, de onmacht, niet ziek willen zijn, alles komt voorbij.

Dan verontschuldigt ze zich, realiserend dat ze het over mijn collega’s heeft. Ze wil ze niet zwart maken want ze werken hard. En ik herken het. Wanneer je een zaal met zieke mensen hebt gaat de meeste aandacht naar degene die het ziekst is en het is fijn als er een patiënt bij is die zichzelf goed kan redden.

Ziek zijn is echter niet alleen fysiek, sterker nog, het vraagt vooral veel van onze psyche en dat kunnen we heel goed ‘on hold’ zetten. Even niet voelen, want dat doet pijn. Bagatelliseren van je eigen shit. Vergelijken met anderen en dan zeggen dat het wel meevalt bij jou, want het kan altijd erger…..

Ik vraag Alinda waardoor ze het zo moeilijk vindt om te voelen en compassie te hebben met zichzelf. Wanneer je het kunt verwoorden, kan je het delen zodat je zorgen en angsten samen aan kunt gaan. Ze gaat erover nadenken en we maken een nieuwe afspraak zodat we hierop terug kunnen komen.

Gelukkig komt er op steeds meer plekken in de zorg aandacht voor de mens achter de ziekte, soms is een kort gesprek al genoeg om patiënten even ‘te laten voelen’ en te leren compassie te hebben. Met kleine stapjes ‘gezond ziek zijn’…….

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *