Het verhaal van Elise

Ze is jarig vandaag, net in de dertig. De eerste keer dat ze bij mij komt maakt ze letterlijk grote indruk, want ze is super slank en boomlang, zeker een kop groter dan mij. Ze komt samen met haar partner, hij houdt haar hand vast. Ze zijn bescheiden en stellen weinig vragen.

Eigenlijk voelt ze al enkele maanden een knobbeltje in haar borst, maar door allerlei omstandigheden is ze nu pas naar de huisarts geweest. Ze is een van de vele 30-ers die thuis zit met een burn out. Bezweken onder de druk van haar werk, dingen uit het verleden en de lat die ze, zo vertelt ze, zelf hoog legt.

Terwijl ik allerlei medische vragen aan haar stel valt me op dat ze een lief en heel jong gezichtje heeft, maar in haar ogen zie ik volgens mij intens verdriet. Af en toe kijkt ze haar partner aan en is er een knikje, een aai over haar hand of vullen ze elkaar aan in de antwoorden.

Ik vraag of ze kinderen hebben en dan schiet ze vol. Ze willen dolgraag kinderen, maar dat is hen nog niet gegund. Ze is hiervoor onder behandeling in het ziekenhuis en hoopt na een lange wachttijd volgende week ook te starten met een behandeling bij de psycholoog voor haar burn-out. Ze had zich haar leven anders voorgesteld: het bekende huisje, boompje, beestje, waar ze zo naar verlangde. Samen zijn ze daar al even klaar voor, maar haar lijf werkt niet mee.

En nu zit ze bij mij. We hebben foto’s gemaakt van haar borsten, een echo en een biopt afgenomen en ik moet haar vertellen dat het niet goed is: borstkanker met waarschijnlijk uitzaaiingen naar haar lymfeklieren….. en ik weet gewoon niet hoe. Hoe moet ik twee jonge mensen, in de bloei van hun leven gaan vertellen dat hun leven nog meer op z’n kop komt te staan.

Ik slik, zucht een paar keer diep en roep ze binnen. Verdriet en verslagenheid overheersen. Op zo’n dag als vandaag gaat de patiënt figuurlijk mee naar huis. Ze laat me een aantal dagen niet los en steeds denk ik weer aan dat lieve poppengezichtje. Aan alle goeds wat ik haar zo gun: onbezorgd zijn, liefde, het huisje, boompje, beestje….

In de volgende dagen volgt er een MRI en een PET-CT (scan van het hele lichaam) en dan hebben we een laatste gesprek, samen met de chirurg. Ze komt samen met haar partner, hun schouders gebogen, de ogen dof, de huid wit. Haar ouders zijn ook mee gekomen. Alsof ze hebben aangevoeld wat we zullen vertellen.

De kanker blijkt zich overal te hebben gemanifesteerd en dat betekent dat we chirurgisch nu niets voor haar kunnen doen en dat voelt zo hard, onnatuurlijk, oneerlijk, verdrietig.

Geen kinderen, geen huisje, geen boompje, geen beestje……

(Elise wordt verder behandeld door de oncoloog en begeleidt door de psycholoog).

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *